به گزارش نجوای آگاهی؛ سفر ذبیحالله خدائیان به البرز و حضور در منطقه ویژه پیام، واکاوی گرههایی است که تولیدکننده ایرانی را در «خاکریز اول جبهه اقتصادی» تنها گذاشته است.
رئیس سازمان بازرسی کل کشور در این نشست با صراحتی قابل
تأمل، بخشی از مشکلات را نه متوجه تحریمهای خارجی، بلکه ناشی از «ترک فعلها» و
«سوءمدیریتهای داخلی» دانست. این اعتراف مقام ارشد نظارتی، تأیید همان واقعیتی
است که فعالان اقتصادی سالهاست فریاد میزنند؛ اینکه بروکراسی اداری و عدم تخصیص
بهموقع ارز، گاهی کشندهتر از فشارهای بینالمللی عمل میکند.
از سوی دیگر، محسن حسنلو، مدیرعامل
پیام، با نگاهی استراتژیک به موقعیت این منطقه، بر اهمیت «تابآوری اقتصادی
پایتخت» تأکید کرد. پیام با داشتن ۵۰۰ واحد صنعتی دانشبنیان و قرارگیری در تقاطع
کریدورهای جهانی، پتانسیل تبدیل شدن به یک «بندر خشک» بزرگ را دارد. اما سؤال
اینجاست که چرا منطقهای با این حجم از ظرفیت، هنوز باید با چالشهای ابتدایی
مانند تأمین سرمایه در گردش یا قاچاق کالاهای حوزه ICT دست و پنجه نرم کند؟
صنعتگران در این نشست از «فرآیندهای
طولانی اداری» گلایه کردند؛ گرههایی که با وجود سامانههای نظارتی، همچنان باز
نشده باقی ماندهاند. قوه قضاییه حالا وعده حمایت قاطع داده است، اما باید دید آیا
ستاد اقتصاد مقاومتی میتواند بر لایه سختِ بدنه اجرایی که مانع تسهیل تولید است،
غلبه کند؟ خدائیان به صراحت از کسانی که مکلف به عرضه ارز بودند و کوتاهی کردند
انتقاد کرد؛ موضوعی که نشان میدهد ریشه بسیاری از تلاطمهای بازار، نه در آن سوی
مرزها، بلکه در راهروهای تصمیمگیری داخلی است.
پرسش نجوا:
آیا وعده رئیس سازمان بازرسی مبنی بر اینکه «اجازه نمیدهیم واحدی به دلیل موانع اداری تعطیل شود»، میتواند سد محکم «خودتحریمی» را بشکند؟ یا همچنان فاصله میان «بخشنامههای حمایتی» و «واقعیت کف کارخانه»، تولیدکننده را در جبهه اقتصادی تنها خواهد گذاشت؟