به گزارش نجوای آگاهی؛ غول نرم‌افزاری جهان، ادوبی (Adobe)، از یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری‌های خود در حوزه خلاقیت مبتنی بر هوش مصنوعی پرده برداشته است. این شرکت با گسترش لایه مرکزی هوش مصنوعی خود، دستیارهایی را به کار گرفته که برخلاف ابزارهای ساده قبلی (که صرفاً متن یا تصویر تولید می‌کردند)، می‌توانند هدف و زبان طبیعی کاربر را درک کرده و مجموعه‌ای از اقدامات فنی و پیچیده را در چندین نرم‌افزار به طور هم‌زمان و خودکار پیش ببرند.

بر اساس این گزارش، طراحان و تدوین‌گران به زودی می‌توانند با نوشتن یک دستور ساده، وظایف تکراری، زمان‌بر و خسته‌کننده فنی را به پس‌زمینه سیستم واگذار کنند. تولید خودکار هویت بصری برند، تبدیل تصاویر ثابت به ویدیوهای کوتاه محصول، ویرایش اولیه راش‌های ویدیویی، چیدمان خودکار لایه‌ها در فتوشاپ و حتی نشانه‌گذاری تایم‌لاین مصاحبه‌ها در پریمیر، تنها بخشی از جادوی این همکار جدید دیجیتالی است.

استقبال ۷۵ درصدی؛ همکار خلاق یا جایگزین ارزان؟

آمارهای رسمی ادوبی نشان می‌دهد که ۷۵ درصد از تولیدکنندگان محتوا اکنون هوش مصنوعی را بخشی غیرقابل‌انکار از کار خود می‌دانند؛ اما در این میان، ۸۵ درصد آن‌ها معتقدند که تصمیم‌گیری خلاقانه و نهایی باید در دست انسان باقی بماند. ادوبی مدعی است که این ابزار هرگز جایگزین هنرمندان نخواهد شد، بلکه نقش یک «همکارِ پیشخدمت» را بازی می‌کند تا کارهای تکراری را انجام دهد و قضاوت هنری را به انسان بسپارد.

اما از زاویه تحلیل رسانه‌ای «نجوای آگاهی»، واقعیت بازار کار، به ویژه در استان‌های صنعتی مانند البرز و کلان‌شهرهایی مثل کرج، می‌تواند بسیار بی‌رحم‌تر از بیانیه‌های مطبوعاتی ادوبی باشد. وقتی یک هوش مصنوعی بتواند کارِ چند روزه یک تیم طراحی یا تدوین را در چند دقیقه انجام دهد، قطعاً ساختار درآمدی، ارزش‌گذاری پروژه‌ها و تعریف ترجیحی کارفرمایان از «نیروی متخصص» دستخوش تغییرات بنیادی خواهد شد. طراحان و تدوین‌گرانی که خود را با این موجِ پرسرعت هماهنگ نکنند، به سرعت از چرخه‌ رقابت حذف می‌شوند.

❓ پرسش نجوا

تکنولوژی جدید ادوبی ثابت کرد که هوش مصنوعی دیگر یک ابزار فانتزی نیست، بلکه به لایه مرکزی مدیریت پروژه‌ها تبدیل شده است. حال باید از جامعه صنفی طراحان، گرافیست‌ها و تدوین‌گران استان البرز پرسید: در شرایطی که کارفرمایان همواره به دنبال کاهش هزینه‌ها و افزایش سرعت تولید هستند، طراحان و هنرمندان بومی چطور می‌خواهند «ارزش افزوده و قضاوت هنری انسان» را به کرسی بنشانند تا در رقابت با این دستیارهای ارزان‌قیمت، هوشمند و بی‌خوابِ هوش مصنوعی، قافیه بازار کار و معیشت را نبازند؟ آیا آموزش‌های صنفی ما آماده‌ تغییر رویه هستند؟