به گزارش نجوای آگاهی؛ بحران‌های اقلیمی و پیشروی اراضی بیابانی در جنوب و غرب استان البرز، سرانجام مسئولان متولی را به سمت راهکارهای مشارکتی و استفاده از توان اقتصادی بخش خصوصی هدایت کرده است.

در همین راستا، تفاهم‌نامه نهال‌کاری مشارکتی حاشیه آزادراه الغدیر به امضای مدیرکل منابع‌طبیعی و آبخیزداری استان البرز و مدیر بهره‌برداری شرکت آزادراه الغدیر رسید تا شاید کمربند سبز این شاهراه اقتصادی کشور، رنگ واقعیت به خود بگیرد.

اصغر بیات، مدیرکل منابع‌طبیعی و آبخیزداری استان البرز، با تأکید بر اینکه این پروژه جزئی از طرح ملی کاشت یک میلیارد درخت است، از زاویه‌ای فنی به چالش نگاه کرد.

 وی با یادآوری ماهیت بیابانی و بی‌آب اراضی اطراف آزادراه الغدیر در بخش البرز، خاطرنشان کرد که حفاظت از بدنه و ساختار مهندسی جاده در برابر فرسایش بادی شدید و مهار حرکت ماسه‌های روان، نیازمند یک مداخله بیولوژیک فوری است.

بیات تصریح کرد کاشت گونه‌های بومی و مقاوم به شوری و خشکی، تنها راه علمی برای تثبیت این کانون‌های فعال ریزگرد و صیانت از منابع آب و خاک استان است.

واقعیت این است که آزادراه الغدیر به عنوان مسیر ترانزیتی و پرتردد، همواره در فصول گرم سال با پدیده کاهش دید افقی ناشی از گرد و خاک دست‌وپنجه نرم می‌کند که این مسئله ضریب ایمنی سفر را به شدت پایین می‌آورد. از این رو، تداوم این تفاهم‌نامه‌ها برای ایجاد پوشش گیاهی، فراتر از یک ویترین زیبای جاده‌ای، یک پروژه پدافند غیرعامل برای پایداری زیرساخت‌های حمل‌ونقل محسوب می‌شود.

مدیرکل منابع طبیعی البرز با اعلام آمادگی برای انعقاد قراردادهای مشابه با صنایع بزرگ و دستگاه‌های اجرایی، توپ را به زمین بخش خصوصی و صنایع آلاینده استان انداخت.

کارشناسان معتقدند تا زمانی که این تفاهم‌نامه‌ها ضمانت اجرایی محکمی برای تأمین حق‌آبه درختان کاشته‌شده و نگهداری بلندمدت آن‌ها نداشته باشند، در حد یک امضای اداری باقی خواهند ماند و ضرورت دارد ناظران زیست‌محیطی بر روند بقای این نهال‌ها نظارت مستمر داشته باشند.

❓ پرسش نجوا

آیا اداره‌کل منابع طبیعی البرز و شرکت آزادراه الغدیر، فکری برای تأمین منابع آبی پایدار و پساب جهت آبیاری این کمربند سبز بیابانی کرده‌اند یا نهال‌ها پس از کاشت به امان خدا رها خواهند شد؟ سهم صنایع بزرگ و آلاینده البرز در اجرای تعهدات اجتماعی خود برای بیابان‌زدایی این مناطق چقدر است؟