به گزارش نجوای آگاهی؛ مهدی خواجهوند با تشریح وضعیت زیرساختی استان، البرز را با داشتن ۵ هزار و ۴۰۰ مگاولتآمپر ظرفیت منصوبه، ۴۳ پست فوقتوزیع و ۱۲ هزار کیلومتر شبکهٔ توزیع، یکی از ارکان حیاتی صنعت برق کشور دانست.
وی با اشاره به اینکه مصرف برق کشور سالانه ۵ تا ۷ درصد رشد داشته، تأکید کرد که امسال برای نخستینبار در هفت سال گذشته، با همراهی مشترکان، حدود ۳ درصد کاهش مصرف در بخشهای خانگی و تجاری ثبت شده است.
خواجهوند تصریح کرد از یکمیلیون و ۵۴۶ هزار مشترک استان، حدود ۱۸۰ هزار مشترک تجاری، نقش کلیدی در مدیریت بار پیک تابستان ایفا کردهاند؛ بهطوریکه البرز به واسطهٔ طرحهایی همچون «۱۰۰ شب، ۱۰۰ بازدید»، در زمرهٔ شرکتهای برتر کشور قرار گرفت.
اکنون تمرکز اصلی استان بر توسعهٔ نیروگاههای خورشیدی در شهرستان اشتهارد و سایر مناطق است؛ فرصتی طلایی که به سرمایهگذاران اجازه میدهد با احداث نیروگاه، برق خود را در «بورس برق سبز» عرضه کرده و بازگشت سرمایهٔ خود را در مدت کوتاه سه سال تضمین کنند.
جهش ظرفیت نیروگاههای خورشیدی البرز از ۳ به ۲۰۰ مگاوات، تنها یک آمار کمی نیست، بلکه نشاندهندهٔ تغییری راهبردی در نگرش مدیریتی استان است. در شرایطی که افزایش دما در تابستان، بار سرمایشی شبکه را تا ۷۲ هزار مگاوات در سطح ملی بالا میبرد، اتکای صرف به نیروگاههای حرارتی، پایداری شبکه را در معرض ریسک خاموشیهای برنامهریزیشده قرار میدهد.
با اینحال، پرسش اساسی اینجاست که آیا سرعت توسعهٔ زیرساختهای خورشیدی، همگام با رشد صنعتی البرز است؟ و آیا در صورت تداوم ناترازیها، «مدیریت بار یکروز در میان» که اکنون به عنوان گزینۀ آخر حفظ پایداری مطرح است، میتواند به عنوان یک رویهٔ پایدار مدیریتی پذیرفته شود یا باید به دنبال شتابدهی بیشتر به ورود سرمایهگذاران بخش خصوصی بود؟
با توجه به بازگشت سهسالهٔ سرمایه در نیروگاههای خورشیدی، آیا ادارهکل برق البرز میتواند با رفع موانع اداری، اشتیاق اصناف و صنایع را به یک «نهضت فراگیر تولید برق سبز» تبدیل کند، یا این ۲۰۰ مگاوات صرفاً ابتدای مسیری طولانی است که برای تأمین پایدار برق البرز، راهی دراز در پیش دارد؟